شطحيات

پري‌روز مژگان براي يک جراحي بيمارستان بستري شده بود. حوالي غروب بود و دکتر هنوز براي جراحي نيامده بود. ‏زنگ زدم به بابا و فهميدم که چند نفري رفته‌اند بيمارستان و در سالن انتظار بيمارستان منتظرند تا تکليف روشن شود. ‏قرار شد من هم بروم آن‌جا پيششان. تقريباً مطمئن بودم که همه‌شان بيمارستان شهيد چمران هستند. اسم يک ‏پزشکي هم توي ذهنم بود که چندباري اسمش را شنيده بودم و فکر مي‌کردم او قرار است جراحي را انجام دهد. راه ‏افتادم و رفتم بيمارستان. در آن سوز سرما، ماشين هم گير نمي‌آمد و با مصيبتي رسيدم بيمارستان. رفتم توي سالن ‏انتظار ديدم دو سه نفر غريبه نشسته‌اند و ديگر هيچ کس نيست. زنگ زدم به بابا که شما کجائيد. گفت توي سالن ‏انتظار نشسته‌ايم. گفتم من وسط سالن انتظار ايستاده‌ام و کسي آن‌جا نيست. گفتند حتماً سالن اشتباه رفته‌اي، ‏نکند رفته‌اي سالن اورژانس. گفتم نه، درست آمده‌ام.هرچه آدرس و نشاني داديم، ديديدم که هم من توي سالن ‏انتظارم هم آن‌ها. بابا گفت بيا بيرون کنار حوضي که توي حياط است تا آن‌جا هم را پيدا کنيم. رفتم کنار حوض و گفتم ‏من الان کنار حوضم، بابا هم گفتند من هم کنار حوضم. هردو همين‌طور مستاصل مانده بوديم که اين ديگر چه قصه‌اي ‏است. پنج دقيقه‌اي با هم کلنجار رفتيم بلکه بتوانيم هم را پيدا کنيم. يک‌دفعه از دهن من در رفت که اي‌بابا بيمارستان ‏شهيد چمران که يک حوض بيش‌تر ندارد! بابا گفت کجا؟ کجا رفته‌اي تو؟ ما بيمارستان خاتم الانبيا هستيم.‏
توي آن سرما، خسته و کوفته، اعصاب خراب از جر و بحثي که همان‌روز با استاد راهنمايم کرده بودم، آن‌قدر عصباني ‏شدم که حد نداشت. اصلاٌ نمي‌دانم اين‌يکي را ديگر از کجا درآوردم. دوباره مجبور شدم با همان مصيبتي که ماشين ‏گيرآورده بودم که برسم به آن‌جا ماشين بگيرم و برگردم آن يکي بيمارستان. به گيج بازي درآوردن عادت کرده‌ام، اما اين ‏يکي بدجوري زور داشت.‏

آرا (3)