شطحيات

تا پرواز کم‌تر از پنج ساعت باقي مانده. ديگر حساب، حساب فکر و منطق نيست. غلبه‌ي اضطراب و آشفته‌گي ‏کتمان‌پذير نيست. سه چهار روز است که مدام دلم آشوب است. حال من تنها هم نيست، پري‌روز من و علي ديديم ‏که هر دو در اين حال آشفته شريکيم. استدلال بردار هم نيست. نه به خواست و اختيار من آمد و نه به خواست و ‏اختيار من حاضر بود برود.‏
جدايي سخت است. هر‌چه‌قدر هم که برايش دليل بتراشي و خودت را راضي کني که انشاء الله خيري در آن است، ‏باز هم وقت جدايي گاه و بي‌گاه بغضت مي‌گيرد. به رفتن که نزديک مي‌شوي ديگر دست خودت نيست، بغضت هم ‏از اراده‌ات خارج مي‌شود، اشک مي‌شود و مي‌ريزد.‏
جدايي سخت است. مادري که بسيار دوستش داري، پدري که بسيار دوستش داري و وقت آشفته‌گي شنيدن ‏صحبت‌هايش آرامت مي‌کند. دو خواهر نازنين و پسرکي که وقتي دو روز نمي‌بينيش به کلي کلافه‌اي. تحمل نديدن ‏کساني که فراوان دوستشان داري و بودن در کنارشان منبع انرژي تو بوده و درددل با آن‌ها سبک کننده‌ي ‏نگراني‌هايت اصلاً ساده نيست. حتي اگر براي اين نديدن دلايلي داشته باشي.‏
اصلاً براي اين حرف‌ها دليل مگر معني مي‌دهد. مگر آن دلايل با دلتنگي تو قابل مقايسه‌اند. آن‌ها حرف منطق و ‏حساب و کتابند. اين يکي حرف توست، حرف خودت، حرف دلت، حرف محبتت. محبتي که تو به آن‌ها داري و ‏محبتي که آن‌ها به تو دارند.‏
آه چه مزه‌ي عجيبي داشت در آغوش کشيدن عزيزترين‌ها، وقتي با حسي سرشار از اميد به ديدار دوباره و تلخي ‏جدايي هم‌ديگر را سخت در آغوش گرفتيم. مزه‌اش شبيه يک درد بود، دردي که گمان مي‌کني شايد لازم است اين ‏روزها تحملش کني.‏
وقتي لاي کتابي را باز مي‌کني که رفيق عزيزت، به يادگار به تو داده و مي‌بيني در آن با دست خط خودش ياد ‏کرده از تمام لحظات خوشي که در کنار هم داشتيد يا آن نازنين که به حرمت دوستي چند نفره‌مان يادگاري بهتان ‏مي‌دهد که متعلق به تو نيست، بلکه متعلق به رفاقتتان است، شاد مي‌شوي، دلت مي‌گيرد، بغض مي‌کني، مي ‌خندي، ‏مي‌گريي و آخرش نمي‌داني چه‌بايد بکني.‏
دارم مي‌روم در حالي‌که هرگز در وضعيتي نبودم که احساس کنم ناچار به رفتنم يا ديگر راهي به‌رويم گشوده ‏نيست. مي‌روم در حالي‌که آن‌قدر دل‌بسته‌گي و تعلق خاطر در اين‌جا دارم که ترکشان هيچ برايم ساده نيست. ‏مي‌روم تنها چون گمان کردم چيزهايي هست که بايد به دست بياورم و اميد بستم تا به ياري‌اش به دستشان بياورم.‏
ديگر کم‌تر از پنج ساعت تا پرواز طولاني‌ام باقي مانده است.‏
به مجرد رسيدن، هرچند ممکن است براي کسي مهم نباشد، از سفرم، از آن‌چه مي‌بينم، از آن‌چه مي‌شنوم و در ‏مي‌يابم خواهم نوشت. اين خانه‌ي مجازي مي‌شود ثبت کننده‌ي قسمتي از آن‌چه به خاطرش اين‌جا را ترک مي‌کنم. ‏اگر خوانديد و دوستش داشتيد، ايرادي در آن ديديد يا بي‌ربطش يافتيد، برايم بنويسيد و کمکم کنيد در نزديک‌تر شدن ‏به آن‌چه انتظارش را مي‌کشم.‏
دعايم کنيد، شما رفقايي که صميمانه دوستتان دارم و هميشه‌ي ايام اگر بپذيرد، برايتان دعا مي‌کنم. دعايم کنيد تا ‏کمکم کند. دعايم کنيد تا هرگز به حال خودم رهايم نکند. هرگز تنهايم نگذارد و هرگز دستان گرمش را از روي ‏شانه‌ام برندارد. تمنا مي‌کنم برايم دعا کنيد.‏

در پناه حق،
يا علي مدد

آرا (10)