سبب بزرگترين پشيماني‌هاي زندگي‌ام گفته‌هايم بوده است. سخن‌هايي که از سر ناداني، از سر ترس، از سر ضعف و کوچکي، برخلاف اعتقادم، برخلاف انديشه‌ام، برخلاف آن‌چه درست مي‌دانستم يا ادعاي‌اش را داشتم، بر زبان آورده‌ام. بعضي‌هايش آن‌قدر بزرگ و رنج‌آور بوده است که هنوز با گذشت سال‌ها يادآوري‌شان شرم‌سارم مي‌کند.
اغلب درست بعد از بر زبان آوردن‌اش، خجالت زده مي‌شوم و آرزو مي‌کنم کاش مي‌شد چند دقيقه‌اي همه چيز را برگردانم به پيش و زبان‌ام را بي‌حرکت نگاه دارم. امشب باز زبان‌ام آن‌چنان چرخيد که حاصل‌اش براي‌ام نبود مگر شرم و عذاب وجدان.

تمنا مي‌کنم، ببخش و در آن‌چه ناتوان‌ام ياري‌ام کن.

لطفا دعاي‌ام کنيد.
يا علي مدد