شطحيات

وسط اين همه فکر و خيال و ماجرا که خودم دارم، اين خاک بر سرها هم حسابي حال‌م را جا آوردند. ناصر خان و فيروز خان و بر و بچس با اقتدار سيزدهم شدند تا کلا هيچ جايي براي کري خواندن (به‌جز آن يک خورده‌اي که تحت هر شرايطي، براي زنده ماندن، بايد خواند) هم نمانده است. اين فصل آخر لوطي‌گري و مردانه‌گي را هم نشان دادند. به هرچه تيم ته جدولي بود حسابي باختند که در ليگ نگاه‌شان دارند. ضربه‌ي آخر را هم که حاجي ام‌روز زد و کارمان را ساخت. ژنرال امير قلعه‌نويي را با احترام آورد سر تيم. کمک هايش هم محمود خان فکري و جناب کماسي شدند. البته به گمان‌م نيت حاجي خير است. اين‌کار را کرد که ذره‌اي اميدواري به فصل بعد باقي نماند و برويم بدون نگراني به زندگي‌مان برسيم.
اما از دوچيز خوش‌حالم! اول اين‌که اين پرسپوليسي‌هاي طفل معصوم بعد از اين همه سال به يک مقامي رسيدند. من خودم شخصا چند نفري را مي‌شناسم (حالا در عالم رفاقت اسم‌شان را نمي‌برم) که اگر امسال هم پرسپوليس مثل چندين سال قبل به جايي نمي‌رسيد دچار آسيب‌هاي جدي مي‌شدند. دوم اين‌که پرسپوليس با افشين قطبي قهرمان شد. اين آدم خيلي بيش‌تر از فوتبال ايران آدم حسابي است.
خلاصه اين‌که ام‌سال فقط جام حذفي ماند براي استقلال که آن‌را هم تا چند هفته‌ي ديگر مي‌گيريم و سال بعد مي‌رويم آسيا، بدون توجه به پاسيا و حتي لنگيا!! (يا چيزي در همين حدود).

آرا (5)