شطحيات

در اين دو سال که نوروز را بيرون از ايران مي‌گذرانم، به بهانه‌ي چهارشنبه سوري همه‌مان جمع مي‌شويم جايي در شمال جزيره، در کنار ساحل و آتشي روشن مي‌کنيم و شامي مي خوريم و وقت‌مان را به گپ زدن مي‌گذرانيم. هر سال معمولا چهار پنج نفر مهمان غير ايراني هم داريم تا بتوانيم دو سه ساعتي با شرح انواع و اقسام فستيوال‌هاي ايراني سرشان را گرم کنيم.
رومي، خدمت‌کار اندونزيايي نادر، هر دو سال آمده بود. پارسال به شوخي به او گفتيم که بايد در دلت آرزو کني و از روي آتش بپري تا سال بعد آرزويت برآورده شود. دخترک بيش از انتظار ما ماجرا را جدي گرفت. رفت پشت آتش‌ها ايستاد چشم‌هايش را بست و بلند گفت: «مي‌خواهم سال بعد ازدواج کنم.» بعد شروع کرد به از روي آتش پريدن. همه خنده‌مان گرفت و دو راننده‌ي هندي شرکت که با ما آمده بودند، شروع کردند به مسخره کردن رومي. اما او بي توجه به همه‌مان چند بار ديگر کارش را تکرار کرد.
چند ماه پيش که رفته بوديم خانه‌ي نادر، رومي نبود. نادر گفت، رفته است اندونزي براي مراسم ازدواجش. همان خاطره يادمان آمد و کمي خنديديم.
ام‌سال هم‌راه نادر، هم رومي آمده بود، هم دختر اندونزيايي ديگري که قرار بود بعد از رفتن رومي خدمت‌کار جديدشان بشود. وقتي آتش‌ها را روشن کرديم، رومي با باوري مومنانه، شروع کرد به توضيح دادن مناسک پريدن از روي آتش براي رفيق‌اش. مي‌گفت بايد نيت کني، آرزويت را بلند بگويي و هفت بار از روي آتش بپري. نبايد بيش از يک آرزو هم بکني، قضيه جدي است و سالي فقط مي‌تواني يک آرزويت را بگيري. بيش‌تر آرزو کني ماجرا لوث مي‌شود. بعد خودش و رفيق‌اش کاملا جدي، رفتند، آرزو کردند و هفت بار از روي آتش پريدند.
براي من اتفاق ام‌سال، ديگر به اندازه‌ي پارسال خنده‌دار نبود.

زولتان، رفيق مجارستاني‌مان هم آن شب آمده بود. کمي که نوشيد، سرش گرم شد و زبانش باز. دو سه ساعتي گپ زديم، از در و ديوار و روزگار، خوش گذشت. يکي از چيزهايي جالبي که حين حرف‌هاي‌مان فهميديم اين بود که گويا ما و خود مجارها تنها مللي هستيم که به سرزمين آن‌ها مي‌گوئيم مجارستان. مابقي دنيا «هانگري» صدايش مي‌کنند.

آرا (1)